|
"Ik ben feitelijk een plotseling succes.
Maar het duurde twintig jaar."
-- Monty Hall
In bijna alle huidige poker toernooien, een bepaalde belangrijke poker vaardigheid is het maken van deals. De
prijzenpool van de meeste toernooien zijn extreem top zwaar, waarbij de eerste twee plaatsen gewoonlijk 60% van
het totale prijzengeld krijgen -- en de eerste prijs is vaak twee keer de tweede prijs (en vier keer de derde
prijs). Ik geloof dat deze overhellende betaalstructuur direct leidt tot de meeste problemen die opgelost moeten
worden bij toernooi poker, maar dat is hier niet het geval. Tegenwoordig is het punt: omdat deals bestaan, hoe
kunnen we het in ons voordeel gebruiken om meer geld te winnen?
De eerste prijs is waar het geld zit in toernooi poker, maar de eerste plaats krijgen is niet de enigste manier om
dat geld te krijgen. Je kunt een deel van het geld van de eerste prijs krijgen door een laatste tafel deal te
maken. Tenzij er iets is als een beste all-round speler prijs waar het overleven unieke voordelen heeft voor een
speler, zou het doel van een speler moeten zijn om er te zijn als het lot van de eerste prijs geld is besloten,
ofwel door pure pokervaardigheden of door het maken van beslissingen in een deal.
Maar waarom een deal maken? Waarom niet altijd gewoon proberen die grote berg geld van jouw te maken?
Als je voor geld poker speelt, wil je overwinnen. In termen van het maken van deals zijn er veel manieren om dat
te doen. Sommige spelers hebben “no deals” beleid. Dit op zich kan een voordeel zijn. Als een speler weet dat hij
nooit een deal gaat maken, gaat hij gewoon zijn gang en speelt poker en probeert te winnen terwijl zijn
tegenstanders hun geestelijke inspanningen zijn aan het verkwisten om deals te overwegen of hem proberen te
elimineren zodat ze een deal kunnen maken. Het is een kleine edge, maar iedere kleine edge helpt.
Ik houd niet van deals, maar ik maak ze als (voor de een of andere reden) ik ervan profiteer. Een paar jaar
geleden speelde ik een Limit Holdem toernooi in het Bicycle Casino. We waren met drie handen, en ik zat in de
problemen. Mijn twee tegenstanders hadden ieder veertig chips. Ik had twintig chips en ik had er acht van op de
big blind gezet. Toen, als een gave van de goden, zei de speler aan de button: “De limieten zijn tamelijk hoog,
waarom delen we gewoon niet het geld in drie.” Voordat ik iets kon zeggen (zoals... “Ja!”) zei de andere speler,
“Goed idee.” Een nanoseconde later stemde ik toe, en ik was dagenlater nog steeds lichtzinnig. Mijn tegenstanders
waren geen super slechte spelers, en zelfs als ze dat waren, dan had ik een twee tot een chip nadeel en ik was
gedwongen 40% van mijn stapel op de blind te zetten. Ik zal op geen enkele wijze een kans afwijzen waarbij ik het
betere uit een situatie haal. Ik kreeg een deel van het geld van de eerste plaats. Daar kwam ik voor.
Natuurlijk zijn de meeste deals niet zo eenvoudig. Er zijn echter veel voorkomende situaties waar je het beste uit
een deal kunt halen.
Stel dat er beste all-around punten op het spel staan. Als je een grote stapel hebt, maak dan een deal voor al het
geld als dat het spel stopt, en je krijgt de toegevoegde waarde van punten van de all-around speler. Als je er
eentje bent van de lage stapeltjes, draai het dan om en zeg “jullie kerels willen waarde van de all-around punten,
dus ik wil meer geld."
Probeer een deal te maken net voordat je de big blind neemt. Als een tegenstander een deal probeert te maken net
voor zijn big blind, laat hem ervoor betalen, vraag meer geld.
De gebruikelijke "chip telling" methode van het delen van prijzen pools tussen verschillende spelers is de
favoriet voor de grote stapels (als je niet ziet waarom, dan stel je een vier spelers deal voor, en geef een
speler 80% van de chips en je zult zien wat ik bedoel). Als je een grote stapel bent en deze methode wordt
aangeboden, dan ben je geneigd het aan te nemen. Als je een kleine stapel bent, dan zeg je nee. (Met slechts twee
spelers is de methode niet in het voordeel van de grote stapel).
De meest effectieve strategie van het maken van een deal is dit: “Ik wil eigenlijk geen deal maken.” De speler die
het meest ongewillig is een deal te maken, zal vaak in staat zijn een premie te krijgen – normaal van de speler
die het meeste een deal wilt maken. Zelfs als je wanhopig een deal wilt maken voor welke reden dan ook, zal het
‘bluffen’ en net doen alsof je aarzelt vaak meer geld direct in je zak stoppen.
Het maken van een deal is een pokervaardigheid en sommige mensen zijn er ontzettend goed in. Er zou ergens een
gedenkplaats moeten zijn voor professionele satellite spelers op belangrijke toernooien. Zij leven om driezijdige
stukken van het aandeel van de geëlimineerde spelers te maken, gaan dan verder en spelen weer een.
Het maken van een deal is een fundamenteel deel van het eindspel van toernooi poker – ook al heb je een ‘maak
nooit een deal’ beleid. Er zijn werkelijk tientallen manieren om te ‘winnen’ in een poker toernooi door een deal
te maken. Het is misschien niet sexy, het lijkt ook niet op “poker” maar het is zeker een deel van het spel en als
je toernooien speelt zul je moeten werken aan het maximaliseren van je verwachtingen van dit aspect net zoals van
ieder ander deel van je spel.
|
